sobota, 10 stycznia 2015

Rozdział XII

       Kilka godzin po zmierzchu ktoś zapukał słabo do drzwi posiadłości. Była to Elizabeth. Nie zwróciła nawet minimalnie uwagi na wygląd osób krzątających się po domu.
      -Zaprowadźcie mnie do Drake'a... - zdążyła powiedzieć nim padła nieprzytomna na podłogę.
      Blondyni zanieśli dziewczynę do jednej z wolnych sypialni i poszli zawiadomić swojego pana. Aiden polecił im zaprowadzić Drake'a do dziewczyny.
       Chłopak siedział przy niej cztery bite godziny. Zasnął klęcząc przy łóżku i trzymając ją za dłoń. Dziewczyna otworzyła oczy niedługo po tym jak on zapadł w sen. Była zdezorientowana i lekko wystraszona. Spokój zwrócił jej widok śpiącego obok łóżka chłopaka.
        -Drake...-Wyszeptała cicho i delikatnie pogładziła jego włosy. Chłopak drgnął i uchylił lekko oczy. - Nie chciałam cie obudzić...Przepraszam.
        -Cieszę się, że żyjesz. Ta rana na brzuchu wyglądała paskudnie. A, i jeśli czujesz metaliczny posmak, to przepraszam, napoiłem cię w granicach rozsądku moją krwią. - Wolną dłonią pogładził jej policzek. - Kto Ci to zrobił?
         -Jakiś dziwny facet...Miał przy pasku czarny różaniec. Krzyczał, że zaraz zdechne za to co zrobiłam jego braciszkowi... - Zamyśliła sie.
         -Jest coś jeszcze. Mam racje?
         -Tak. Na chwile przed jego atakiem dostałam wiadomość na mój stary numer. Jakaś Luisa błagała bym była ostrożna bo jej facet chyba postradał zmysły.
          -Miała sporo racji chyba...- Podrapał się po karku.- Nadal pragniesz bym cię przemienił?
          -Teraz to już sama nie wiem...*Zwiesiła wzrok* -On był taki szybki...Nie zdążyłam nawet sięgnąć po sztylet. Boje się że zatrace siebie.
           Nie odpowiedział od razu. Doskonale wiedział o czym mówiła. Po tylu latach niemalże zupełnie zapomniał ojczysty język. A ostatnimi czasy zauważył, że zaczął się zmieniać. Idealne maniery, które wyniósł z domu zaczynało go już zwyczajnie nudzić i zaczął od nich odchodzić. Jednocześnie nie chciał się zmienić, lecz czas i tak robił swoje.
           -Doskonale wiem o co ci chodzi. Przed przemianą byłem francuskim szlachcicem. A co mi zostało? Gładki kucyk i czasem odzywające się wyuczone maniery. Masz wybór którego mi poskąpiono... -Przysiadł na łóżku i pogładził jej włosy.
           -Zabijałam tobie podobnych. A ty mimo to jesteś dla mnie dobry. Nie rozumiem tego. - Spojrzała w jego brązowe oczy szukając w nich odpowiedzi.
            Skurczył się w sobie by na nią nie naskoczyć. Nie dziwił się jej że nie rozumiałajego zachowania. On też nie do końca wiedział o co chodzi.
             Jej wzrok poruszył w nim strunę którą próbował w sobie wyciszyć. Trochę bez udziału świadomości, zaczął powoli nachylać się  do jej ust.
             -Drake...-zdążyła wyszeptać jego imie nim złożył na jej wargach delikatny pocałunek.
             Z początku jedynie delikanie muskał jej wargi. W pewnej chwili rozchylił jej usta delikatnym ruchem języka. Smakowali siebie nawzajem przez dzluższą chwilę, którą przerwało wejście Aidena do pokoju.
              -Drake...Marco ją namierzył... jest w głównym salonie...Miałeś racje... On postradał rozum... -Aiden miał ukryty głęboko w oczach strach.
              -Zabił twoich ulubieńców? -Zadał to pytanie, choć znał odpowiedź. Wiedział że bliźniaki na pewno nie żyją. Musnął wargami czoło Elizabeth i poszedł za Aidenem prosto w paszcze lwa.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz