Tydzień później, Crystal, bladym świtem cichutko weszła do mieszkania Drake'a. Uśmiechnęła się delikatnie widząc go jak spał skulony na kanapie. Podniosła z podłogi koc, który pewnie się z niego zsunął i okryła go nim.
Drake mruknął coś niewyraźnie i przewrócił się na drugi bok. Momentalnie zamotał się całkowicie w koc. Spał jakby nigdy nic, a nawet zaczął cicho pochrapywać.
Crystal przysiadła na podłodze, blisko kanapy. W ciszy wpatrywała się w mężczyznę, który był bliski jej sercu. Wciąż liczyła na to, że pozwoli jej żyć u jego boku. Po dłuższej chwili postanowiła się przespacerować. Zrobienie kroku uniemożliwiła jej dłoń Drake'a, zaciśnięta na jej nadgarstku.
-Ciekawiło mnie jak długo tu będziesz siedzieć. - Spojrzał na zegar. - Minęło dopiero piętnaście minut. Patrząc na to z tej strony raczej ciężko uwierzyć, że zależy ci na szansie ode mnie... - Bełkotał zaspany.
-Drake... - Usiadła ponownie obok kanapy. - Chciałam tylko pójść do łazienki.
-Więc się skradałaś? - Uniósł z niedowierzaniem brew. - Nie kłam chociaż... - Puścił jej nadgarstek.
W salonie zawisła ciężka i nieprzyjemna cisza. Crystal wpatrywała się w swoje zaciśnięte w pięści dłonie, które spoczywały na jej udach.
Drake spuścił nogi na podłogę. Crystal wydawała mu się teraz samotna, opuszczona i zagubiona. Pomimo, iż znał ewentualne konsekwencje kucnął przed nią i mocno do siebie przytulił.
Crystal nie pozostała mu dłużna i szybko się w niego wtuliła. Bała się, że to tylko sen. Wczepiła palce w materiał jego koszuli.
-Drake... - Wyszeptała cichutko. - Błagam, niech to nie będzie sen. - Bliskość, ciepło i zapach jego ciała koiły jej zmysły.
-Nie śnisz. - Pogładził jej włosy, po czym zanurzył w nich twarz. - Mogę spróbować dać temu szansę... Ale nic nie obiecuję.
Nie siedzieli zbyt długo wtuleni w siebie. Ktoś nachalnie łomotał do drzwi. Drake z ociąganiem podszedł do drzwi i lekko je uchylił. Prawie trzasnął nimi widząc Aidena. Wiedział, że nie może zobaczyć Crystal, bo nie skończyło by się to dobrze.
-Stary, ile można czekać aż w łaskawości swojej, o szlachetnie urodzony roztworzy odrzwia?
-Daruj sobie. Przestało mnie to bawić dekady temu. - Westchnął zniecierpliwiony. - Czego chcesz?
-Wpuść mnie... - W plecaku beztrosko zadzwoniło szkło butelek. - Mam piwko... No nie bądź taki... Siedzenie cały czas z Luis'ą źle na mnie wpływa...
-Podobno masz ją przemienić i się z nią zespolić... - Podrapał się po karku. - Powinieneś być teraz przy niej. Powinieneś ją uświadomić na co się pisze. A co do piwa... Przecież wiesz, że nie pije...
-Ludzie w kostnicy są bardziej wyluzowani niż ty, sztywniaku. - Ruszył w stronę windy. - Do zobaczenia nudziarzu.
Drake z ulgą zamknął drzwi. Gdy obrócił się twarzą w stronę salonu odkrył, że Crystal zniknęła. Poszedł do sypialni. W chwili gdy przekroczył próg, zamarł. Na karmazynowej pościeli w czarnej, koronkowej bieliźnie leżała Crystal. Jej ubiór stanowił swoisty kontrast dla jej śnieżnobiałej skóry.
-Chodź tu do mnie. - Zachęciła go zmysłowym gestem.
-Crystal... - Odwrócił wzrok. - Ubierz się... Tak będzie najlepiej... - Mówił nie patrząc na nią.
Dziewczyna zignorowała jego prośbę. Crystal cichutko zeszła z łóżka i podeszła do Drake'a. Wtuliła się w jego plecy. Czuła się niechciana i bolało ją to cholernie.
-Czemu nie może być jak dawniej? - Zacisnęła palce na jego koszuli. - Czemu się zamknąłeś na mnie, aż tak bardzo? - Była bliska płaczu.
-Zluzuj... Ja po prostu potrzebuje czasu... - Spojrzał jej w oczy. - Crystal, ja już nie jestem taki jak dawniej. Można powiedzieć, że dorosłem.
-Jesteś okropny... - Po jej policzku spłynęła samotna łza. Wiedziała, że Drake nie potrafił patrzeć na kobiece łzy i miała nadzieję, że to akurat się w nim nie zmieniło.
-Crystal... - Uniósł delikatnie kącik ust, ścierając kciukiem jej łzę. - Zrozum, że ja tak nie mogę. Rana po stracie Elizabeth jest zbyt świeża... Ale może kiedyś wrócimy do tego, co zamknęła moja przemiana.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz