Jego wewnętrzne przeczucie by pozostać w klubie odnalazło szybko uzasadnienie. Oparta o maskę jego Porsche Carrera stała Crystal.
-Drake...Czy mama cię nie nauczyła, że damom nie każe się czekać?- Oderwała się od maski i wolnym krokiem ruszyła w jego stronę. Jej tlenione loki lekko falowały przy każdym kroku.
-Może i by nauczyła... Ale ty pozbawiłaś ją skutecznie szansy na to! Ty jebana pijawko!
-Odezwał się weganin.- Zachichotała niewinnie i pogładziła jego policzek. - Stęskniłam sie za tobą.
-A ja za tobą nie!-Popatrzył na maskę- Będziesz płacić za myjnie.
-Oj no... Nie udawaj niedostępnego... -Wtuliła się w niego obejmując go od tyłu.
Crystal długo się nie nacieszyła tą wymuszoną chwilą bliskości. Drake bez żadnego wysiłku rozchylił jej ramiona i odepchnął od siebie. Gdy odwrócił się by ją skarcić, zamarł. Kilka metrów dalej stała Elizabeth. Crystal na jej widok zaczęła się jeżyć. Wykrzyczała Drake'owi w twarz, że jeśli ona go nie może mieć to tym bardziej jakiś człowieczek go nie posiądzie. Rzuciła się na brązowowłosą ze sztyletem w ręku. Drake zareagował instynktownie, trochę w brew sobie odepchnął śmiertelną. W tym samym momencie dosięgło go srebrne ostrze sztyletu Crystal, które rozorało mu korpus od prawego obojczyka, aż po lewe biodro. Pomimo odniesionych obrażeń wciąż utrzymywał się na nogach. Z kącika ust pociekła mu stróżka krwi.
-Drake...! Ja...Ja nie chciałam...-Crystal zaczęła się cofać delikatnie drżąc z przerażenia.- Nie chciałam...- Zmieniła się w chmurę pyłu i uciekła niesiona wiatrem.
Drake z wolna osunął się na kolana. Silnie krwawił (wbrew obiegowej opini wampiry też tracą krew). Elizabeth obserwowała go z troską, wiedziała,że mężczyzna który teraz już leżał u jej stóp będzie potrzebował krwi by stanąć na nogi. Postanowiła to wykorzystać.
-Dam Ci krew, której potrzebujesz pod warunkiem, że mnie przemienisz.-Patrzyła na niego wzrokiem nie znoszącym sprzeciwu.
Drake nie miał zamiaru jej przemieniać. Jednakże wiedział, że jeśli on tego nie zrobi to dziewczyna znajdzie innego przedstawiciela jego razy w tym właśnie celu. Jednego, wszakże był pewien. Umierał. Musiał szybko znaleźć jakieś rozwiązanie, co utrudniało dziwne poczucie odpowiedzialności za Elizabeth.
-Eli...- Przypadkiem zdrobnił jej imię.- Jeśli stanę na nogi rozważę twoją przemianę. Ale do tego czasu będę potrzebował krwi...ludzkiej krwi.
Elizabeth skrzywiła się słysząc jak zdrobnił jej imię, ale nie była w stanie mu tego wytknąć. Przyklęknęła obok niego i przyjrzała się jego ranie. Zbladła widząc o jak niewiele dzieliło ostrze sztyletu od serca Drake'a. Zdawała sobie sprawę, że to ona zawiniła, ale nie potraiła się przyglądać jak to krwiożercze coś go obłapia.
-Drake... Dasz radę prowadzić? - Nie wiedząc czemu zadała to bezsensowne pytanie.
-W tej sekundzie nie... Potrzebuje krwi... Jestem za słaby by chociaż wstać.- Chwycił delikatnie jej dłoń.
Patrzył jej w oczy. Liczył na to, że da mu się posilić. Musiał wyglądać komicznie, leżąc w takim stanie przed ludzką kobietą i licząc na jej łaskę. Słabł i wykrwawiał się. Nie zostało mu wiele czasu, tak się mu przynajmniej wydawało.
Elizabeth zebrała włosy na jedną stronę i nachyliła się do jego ust. Przymknęła oczy w oczekiwaniu na wkłucie się jego kłów w jej szyje.
Zadrżała lekko czując jego język błądzący po jej tętnicy. Oczekiwanie budziło w niej lekkie podniecenie, które podsycał dodatkowo ową czynnością. Gdy miała już się cofnąć w przeświadczeniu, że się rozmyślił poczuła subtelne ukłucie na szyi. Spodziewała się bólu. On natomiast okazał się delikatny, a odczucie towarzyszące było niemalże przyjemne.
-D...Drake...-Wyjęczała jego imię, jednocześnie zadziwiona intensywnością doznań.
Upił jedynie kilka łyków. Ranki na jej szyi zamknął z pomocą leczniczych właściwości swojej śliny. Był jej wdzięczny, ale jednocześnie świadomy tego jak trudno będzie mu spełnić obietnice. Leżał w bezruchu. W ustach wciąż czuł słodki posmak jej krwi. Minęło kilkanaście długich minut. Usilnie próbował usiąść, ale niestety bez efektu. Elizabeth chwyciła jego ramię i pomogła mu wstać. W pierwszej chwili ugięła się lekko pod jego ciężarem, ale szybko sie do niego przyzwyczaiła. Jego zbolała twarz uświadamiała jej cały czas jak blisko śmierci była. Zaprowadziła go powoli do samochodu i pomogła mu wsiąść. Po kilku minutach pędzili już przez zaspane miasto w stronę jego mieszkania.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz