środa, 24 grudnia 2014

Rozdział VI

     Na odpowiednie piętro wjechali windą. Drake nie lubił tego wynalazku, ale w obecnej sytuacji nie miał wyboru. Gdy winda ruszyła zacisnął powieki i błagał by żołądek nie wypowiedział mu współpracy.
      -Nie porzygaj się, Drake... - Powiedziała Elizabeth wyprowadzając go z windy, a jej głos wydał mu się niezwykle kojącym elementem w natłoku bodźców.
      -Postaram się...Głupio by było zwrócić chociaż kilka kropel twojej krwi...-Uśmiechnął się do niej blado przekręcając klucz w zamku.
      Wprowadziła go do mieszkania. Zaczynało jej brakować sił. Posadziła go na kanapie w salonie i poszła po wodę oraz środki konieczne do zabezpieczenia rany. Gdy wróciła zaparło jej dech w piersiach. Na odległość była w stanie określić, że ten idealnie wyrzeźbiony tors musiał być twardy jak skała. Usiadła obok niego i unikając wzroku mężczyzny zaczęła zmywać mokrym ręcznikiem krew z jego torsu.
      -Eli...Czemu się rumienisz?- Zapytał przy okazji gładząc jej włosy.
      Drgnęła w milczeniu. Wolała się nie odzywać, by uniknąć ewentualnego załamania się jej głosu. Oczyściła go skrupulatnie z krwi i szykowała się do zszywania rany.
       -Zostaw. To się samo zrośnie. - Chwycił jej nadgarstek.
       -Nie...Nie wygląda na to... - Zabrała mu swoją rękę i zaczęła zszywać ranę.
       Starała się by szwy były możliwie najmniejsze. W pół godziny skończyła robotę i zaczęła sprzątać. Drake wodził podświadomie za nią wzrokiem. Coś się w nim zmieniło przez te kilka łyków jej krwi. Krwi, którą pozyskał łamiąc swoją sztandarową zasadę o nie piciu z niepełnoletnich. Zmienił się, choć nie chciał się do tego przyznać.
        Drake spojrzał na swój tors. Uśmiechnął się oszczędnie widząc idealne szwy. Jego skóra zapamiętała jej dotyk i teraz się niego domagała. Zrozumiał, że dziewczyna ma podobne odczucia, widząc jak co jakiś czas gładzi swoje dłonie dyskretnie zerkając w jego stronę. Przełknął ślinę. Jego, przez dekady ugruntowany, światopogląd po prostu się rozpadał, a wszystko przez jakąś małolatę.
        -Coś się stało, Elizabeth?- Jego ton był nieco władczy i na pewno nie zdradzał jego rozbicia.
        W odpowiedzi pokręciła jedynie przecząco głową. Bo w sumie co by mogła mu powiedzieć? Nie mogła przecież wprost stwierdzić, że jej się podoba.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz