Minęło ponad pięć lat od kłótni, po której Elizabeth wychodząc bez słowa zostawiła ledwie mogącego się poruszać Drake'a samemu sobie.
Próbował zapomnieć o tej znajomości, ale wciąż lekkoróżowa blizna mu to uniemożliwiała. Wystarczyło spojrzenie na nią, a wspomnienia związane z Eli stawały się tak żywe, jakby dotyczyły poprzedniego dnia.
-Kurwa! - Wrzasnął potykając się o kilka butelek po piwie i lądując na ziemi. Alkohol nie ma teoretycznie wpływu na nosferatu, ale picie go codziennie w gigantycznych ilościach w końcu i na wampirach odciska swe piętno.
Pół roku po tym jak go zostawiła samemu sobie, uruchomił stare kontakty. Był bardzo zdeterminowany by ją odnaleźć, chociażby dla smaku jej krwi. Alkohol pozwalał mu chociaż na kilka minut oderwać myśli od rozważań nad ty gdzie to się mogła Eli podziać.
-Dźwigaj się kretynie. - Drake został trącony butem przez kumpla.
-Tristan...Dfaj mi spokuuj...-Drake był tak wypity że miał już nawet problemy z wyraźnym wysławianiem się.
-Nie Tristan, a Marco! Nie używaj tak lekkomyślnie mojego imienia sprzed przemiany! - Trzymając go za koszule lekko nim potrząsnął i rzucił go na kanapę.
Mężczyzna ten jeszcze do niedawna był sąsiadem Drake'a. Obecnie byli kumplami i współlokatorami. Marco zobowiązał się do pilnowania kumpla, by ten jakimś tajemnym sposobem, nie schlał się na śmierć. (O ile to by było w ogóle możliwe).
-I zanim zapytasz... Nadal jej nie znaleźli. Może ona po prostu nie chce mieć z tobą nic wspólnego. - Wziął głęboki wdech. - Jednakże mój znajomy upiera się, że widział kobietę nad wyraz podobną do niej. Problemem jest fakt, że widział ją w Tokio.
Drake widocznie się ożywił na te wieści. Był gotów lecieć do Japonii by sprawdzić te niepotwierdzoną informację. Potrzebował jej. To nie była ani potrzeba cielesna, ani uzależnienie psychiczne. Było to coś pomiędzy i zarazem zupełnie innego. Coś czego nie potrafił określić i sprecyzować utwierdzało go z dnia na dzień bardziej w przekonaniu, że jego nieśmiertelny byt bez Elizabeth nie jest wart funta kłaków.
-Jakwą mokę mieć gfarancje, że ona ttam jest...? - Drake'owi powoli przejaśniało się w głowie, jednakże alkohol nadal miał nad nim pewnego rozaju władzę.
-Słucham.-Marco odebrał naprzykrzający się mu telefon. -No tak... Jest tutaj... Ale jesteś pewien?... Powiedzieć mu?... Dzięki i do usłyszenia. - Schował telefon do tylnej kieszeni i zastygł z nieodgadnionym wyrazem twarzy.
-Marco? Co się stało? - Wszystko wskazywało na to, że już doszedł do siebie. - Stary, kto dzwonił?
-Dzwonił Lee, znaczy Crispin. Bo chyba pod tym imieniemgo znasz... Potwierdził obecność Elizabeth w Tokio...Ale... - Zawachał się na moment. - ...Ale jest częścią sekty polującej na nas... na wampiry.
Oczy Drake'a straciły momentalnie blask nadziei, a jego miejsce zajął szaleńczy błysk. Zaczął wykrzykiwać różne głupoty. Między innymi, że to jego wina i powinien się jej podstawić by mogła się uwolnić od brzemienia przelotnej znajomości z nim.
Otrzeźwienie Drake'owi przyniosły trzy silne ciosy w szczękę wyprowadzone przez Marco. O dziwo ból rozjaśnił mu umysł. Jednak mimo wszystko, po chwili w ciszy powrócił do rozmyślania nad tym czym kierowała się Elizabeth przy wyborze tej ścieżki. Zakładał nawet najgorsze. Zakładał, że mogła nie mieć wyboru.
-Dzięki...- Potarł szczękę.- Ale raz by w zupełności wystarczyło.
-Wolałem mieć pewność. Nakręciłeś się jak przekupka na targu. A, może zapamiętasz w końcu, że ona sama obiera swoją drogę? Ty na odległość nie możesz mieć na to wpływu.
W Marco Drake odnalazł przyjaciela, którego nigdynie miał i nie spodziewał się mieć. I chociaż nie powiedział tego na głos, postanowił nawet w pojedynkę jechać do Japonii by odnaleźć kobietę której praktycznie nie znał, a jednak byłamu bliska. Postanowił odszukać Elizabeth i spełnić obietnicę sprzed lat. Uczynić ją wampirem.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz