Następnego dnia w porze lunchu chłopaki wybrali się na miasto. Obecność Marco miała jedynie na celu upilnowanie Drake'a, by ten nie poszedł do jakiegoś baru lub pubu się spić. Pomimo zapewnień przyjaciela o tym, że nie ma zamiaru się upijać, nie był jakoś przekonany by go puścić samego.
Z początku szukali ewentualnego posiłku w zaułkach. Nie mam na myśli resztek...Ale jeśli o nich pomyśleliście to trudno. Poszukiwali panien lekkich obyczajów. Musieli się pożywić przed podróżą, ale jak na złość żadnej nie było.
-Marco! - Rudowłosa dziewczyna uwiesiła się na szyi kumpla Drake'a. - Tak się za tobą stęskniłam...
-Luisa, Ja też się stęskniłem. - Pocałował ją namiętnie. - To jest właśnie Drake. -Wskazał chłopaka dłonią.
-Drake Kennedy - Ujął delikatnie dłoń dziewczyny i ucałował delikatnie jej wierzch z dwornym ukłonem. - Miło mi poznać.
-Mmi też... - Dziewczyna cofnęła dłoń i zlała się delikatnym rumieńcem. Dworskie maniery Drake'a zbiły ją z tropu.
-Nie szpanuj Drake swoim pochodzeniem... Dobrze że w końcu oduczyłeś się akcentu, francuziku... - Skrzyżował ramiona na piersi.
-Wyluzuj Marco. Chciałem być miły... Nie moja wina, że byłem wychowywany tak, a nie inaczej... A, że to staroświeckie, to trudno.
-To było nawet urocze... Marco, możemy spędzić trochę czasu razem?
-Tak mo...Chwila! Powiedziałaś, że jaki on jest?! Uroczy?! A może ci się znudziłem?! - Wszystko się gotowało w Marco.
-Nie on, a jego zachowanie. I nie krzycz tak. A po za tym wiesz, że cię kocham! - Dziewczyna się w niego w tuliła.
Drake przyglądał się temu wszystkiemu z boku. I w pewnym momencie musiał przyznać, że nie poznaje swojego współlokatora i kumpla zarazem. Sposób w jaki naskoczył na swoją kobietę Marco zaskoczył nawet jego. Zahartowany w ogniu dworskich intryg i zdrad w rezydencji swojego dziadka w której przyszło mu dorastać, nie wyobrażał sobie mimo wszystko takiego sposobu zwracania się do kobiety.
-Chyba lepiej będzie jak sobie pójdę. Bo z tego co widzę potrzebujecie chwili sam na sam. - Widząc minę Marco westchnął cicho. - Nie pójdę pić...nie martw się.
Ruszył spokojnym krokiem wzdłuż deptaku. Sięgnął po telefon i napisał szybko wiadomość do Marco. "Jak będę mógł wrócić do mieszkania to napisz. ;P " Schował telefon. Po przejściu połowy deptaku doszedł do wniosku, że przydałby mu się nowy płaszcz.
Cofnął się po samochód i pojechał na obrzeża miasta. Miał tam jeden zaufany sklepik, z którego wyroby nigdy nie zawiodły go jakością.
Po drodze przykuł jego uwagę porzucony srebrny jaguar. Niby nic szczególnego, ale na masce było sporo krwi. Zjechał z drogi i wysiadł z samochodu. Czarny różaniec wiszący za lusterkiem wstecznym wzbudził w nim podejrzenia. Ruszył śladem krwi, niemalże biegł.
Po parunastu metrach stanął jak wryty. Przybył za późno. O kilka sekund za późno. Na środku polany leżała głowa łypiąca oczyma barwy na przełomie różu i fioletu. W głębi polany srebrny sztylet ocierała z krwi kobieca postać w kapturze.
-Hej! Ty tam! - Zawołał zmierzając w jej stronę.
Kobieta spłoszyła się od razu. Drake przez kilka sekund widział zarys twarzy nieznajomej. Zamarł nie mogąc zrobić kroku. Kobieta uciekająca teraz pomiędzy drzewami... Która zabiła tego wampira... Przypominała Elizabeth! Nic już z tego wszystkiego nie rozumiał.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz