środa, 11 lutego 2015

Rozdział XIX

        Drake nie wrócił do domu. W dodatku przez około tydzień nie mógł się zebrać by do niej zadzwonić. Dopiero gdy Luisa srogo go zrugała i w dodatku poparł ją Aiden sięgnął po swój, do niedawna służbowy, telefon i ruszył do lasku zaraz za domem kumpla.
        Snuł się ścieżkami przez kilkanaście minut mając wciąż wybrany numer telefonu Elizabeth. Usiadł w końcu pod jednym z drzew i zadzwonił do Elizabeth.
         Jeden sygnał...dwa...trzy... Niemalże stracił nadzieję, że dziewczyna odbierze telefon.
         -Czego chcesz, Drake... - To nie miłe powitanienie, nie było tym czego się spodziewał. Nie mógł jednak mieć jej tego za złe, bo to on nawalił.
         -Powiedziałaś, że mam zadzwonić gdy dojrzeję. - Westchnął głęboko. - Problem w tym, że ja chyba nigdy nie dojrzeję. Byłem dość młody, gdy mnie przemieniono. Nie chce się tym usprawiedliwiać... Chce tylko byś wiedziała, że czuje się paskudnie z tym jak się zachowałem wobec ciebie.
         -Jesteś po prostu dzieciuchem. - Milczała kilkanaście sekund. - A może ty poprostu kochasz Crystal, a ja byłam tylko zabawką. Było tak? Przyznaj się!
         -Nie. Nienawidzę jej za to czym teraz jestem. - Zamyślił się. - Ale w sumie to zawdzięczam jej jedno. Poznałem najcudowniejszą kobietę na całym świecie. Elizabeth, ja...Nie wyobrażam sobie, że mogło by cię zabraknąć przy mnie.
         -Nie kłam. Gdyby tak było, poszedłbyś wtedy za mną... Jesteś okropnym kłamcą!
         -Elizabeth... Błagam... Ja... - Usłyszał odgłos zerwanego połączenia.
         W jednej chwili z setek słów, które chciał wypowiedzieć nie pozostało nic. Miał pustkę w głowie. Nie potrafił pojąć czemu się rozłączyła. Teraz było mu już wszystko jedno. A najchętniej by natknął się na kogoś, kto by ułatwił mu zakończenie żywota, który dla Drake'a nie miał już sensu.

                                                          ~||~

          Elizabeth nie mówiła tego wszystkiego z własnej woli. Była do tego zmuszona. Dziewczyna siedziła już od ponad dwóch dni skuta w piwnicy jakiegoś domu. A jakby mało było jej kłopotów to osobą, która ją przetrzymywała była Crystal.
           -Jeszcze ci się nie znudziło?! - Elizabeth syknęła w stronę Crystal widząc w jej dłoni ponownie ostrze. Tym razem dla odmiany był to nóż do chleba.
           -Wciąż za śliczna jesteś... - Stuknęła paznokciem o ostrze. - Ostrzegałam cię. Nie powiesz mi, że nie. Dałam ci szansę, ale ty jej nie wykorzystałaś. - Wbiła ząbkowane ostrze pod kątem w jej dekolt i wyrwała je niedbałym ruchem.
            -Aaaauuch!! Ty jebana suko! - Oddycha ciężko. - On się nie podda. Wiem to... Czuje to...
            -Jesteś taka naiwna. -Crystal oparła się o ścianę w pobliżu Elizabeth. - Jeśli liczysz na przemianę, z jego ręki, to jesteś głupsza niż się spodziewałam. Jego jad może jedynie cię zabić. Z jego kłów czeka cię jedynie długa i bolesna śmierć.
            -Nie rozumiem o czym ty mówisz. W sumie to on sam, w pewnym sensie, nalegał na moją przemianę.
            -Och! Więc ty nic nie wiesz o Marie... - Zaśmiała się nieprzyjemnie. - Umierała dwa tygodnie. Jego jad stopniowo wyniszczał ją od środka. I zanim zadasz pytanie... Tak była jego ukochaną, ale to ja mu byłam przyrzeczona.
            -Ale...Ale, jeśli to prawda... Czemu mi nie powiedział...? - Zwiesiła wzrok. Miała istny mętlik w głowie.
            -Może chciał się ciebie pozbyć... Bo raczej wątpię by chciał być przy starzejącym się człowieku...
            Crystal wyszła z piwnicy zabierając ze sobą nóż. Pozostawiła Elizabeth w nieprzeniknionym mroku wraz z setkami myśli. Dziewczyna nie była już w stanie stwierdzić co tak na prawdę jest prawdą. Ufała Drake'owi, ale to co mówiła Crystal, również było bardzo prawdopodobne.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz