Drake patrzył na Elizabeth zbliżając sie powoli do niej. A właściwie to spoglądał jedynie w jej stronę. Przyciągało go serce pompujące krew, twarzy wcale nie spostrzegał.
Przejechał powoli językiem po wydłużonych kłach. Był wygłodniały, wściekły i ... pijany. Ostatni czynnik sprawił jego utrate kontroli nad sobą.
-Drake...- Nie mogła uwierzyć, że to ten sam mężczyzna z którym kochała się w nocy, że to jej ukochany.
Stała w miejscu oczekując jego nadejścia. Czuła jak adrenalina przedostaje się do jej krwi. W jednej chwili był za nią. Objął ją w talii ramieniem i mocno przycisnął do siebie. Czuła jego ciężki oddech na szyi.
-Opamiętaj się prosze... Nie chce Ci zrobić krzywdy... - Jej głos nie zdradzał tego jak bardzo się bała.
Drake nie odpowiedział. To wyglądało tak, jakby jej nie rozumiał, lub w najgorszym wypadku wcale nie słyszał. Szybkim ruchem odsłonił jej szyje. Nie zdążył jednak jej ugryźć, gdyż został dźgnięty w kolano. Elizabeth użyła stali, bo zwyczajnie zabicie go nie było jej celem.
Odskoczyła od niego i obserwowała z odległości oczekując ataku. Ten jednak nie nadszedł. Ból otrzeźwił Drake'a.
-Elizabeth...Dobij mnie! - Patrzył na nią błagalnym wzrokiem.
-Nie chce tego słuchać! - Przycisnęła dłonie do uszu. - Nie mogę cię zabić!
-Robiłaś to już przecież... Pozbaw mnie po prostu głowy.
-Nie mogę...Nie potrafię... - Kręciła głową.
-Nie rozumiem Eli... Co Cię powstrzymuje? Próbowałem cię zabić... Nie powinnaś mieć oporów. - Zrobił z trudem krok w jej stronę.
-Ja cię...-Spoojrzała mu w oczy. - Ja cię kocham!! -Wykrzyczała mu to prosto w twarz, zbijając go tym samym z tropu. Po policzkach dziewczyny spływały strugi łez. - Nie proś mnie o coś takiego... Błagam...
Chłopak nie miał pojęcia co jej odpowiedzieć. W sumie, to też coś do niej czuł. Niestety, albo też i stety nie potrafił jednak tego uczucia zdefiniować tak jak Elizabeth.
-Eli...-Podrapał się po karku. - Ja nie jestem pewien co do ciebie czuje... Może i jestem starej daty, ale jak dla mnie to to wszystko się dzieje ciut zbyt szybko.
Dziewczyna zagryzła wargi na tyle mocno by popłynęła znich stróżka krwi. Minęła go zdecydowanym krokiem. Podniosła swoją torbę z ziemi i zatrzymała się na moment przy drzwiach, lecz on na nią nie patrzył.
-Masz mój numer. Zadzwoń jak dojrzejesz... - Wyszła szybko z pokoju, a następnie domu. Zignorowała wołanie Luisy. Nie chciała by ktokolwiek widział ją zapłakaną.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz