Crystal zaniepokojona hałasem opuściła sypialnię. Jako jego źródło określiła kuchnię. Nie myliła się. Na ziemi pośród odłamków szkła i z potężną raną głowy leżał nieprzytomny Drake. Nieopodal niego leżał kamień, który definitywnie miał styczność z jego głową.
Momentalnie znalazła się przy nim i nie zwracając uwagi na wszechobecne szkło, klęknęła na posadzce.
-Drake... - Drżącą dłonią pogładziła jego twarz. - Otwórz oczy, ukochany. Proszę... - Do oczu napłynęły jej łzy.
Drake nawet nie drgnął. Wyglądał jak zmarły, którym w pewnym sensie był.
Crystal z umiarkowanym wysiłkiem przeniosła Drake'a na kanapę. Mięśnienie i masa mężczyzny wcale jej tego nie ułatwiały. Szybko uprzątnęła szkło z kuchennej podłogi i opuściła żaluzje w zbitym oknie. Nie pojmowała kto mógłby zrobić coś takiego. Naszła ją nawet myśl, że ten kamień był przeznaczony dla niej.
Opatrzyła ranę na czole Drake'a z należytym pietyzmem. Mogłoby się wydawać, że to przez poczucie winy. Otuliła ukochanego kocem, sama zaś opadła na pobliski fotel. Nie licząc się z czasem obserwowała jego spokojną, nieruchomą twarz.
~||~
Od tego niemiłego wypadku minęło kilka dni. Dłużyły się one Crystal, niemal, w nieskończoność. W tak zwanym międzyczasie, Crystal przeniosła Drake'a do sypialni. Czuwała przy łóżku, niemal bez odpoczynku, nie chcąc przegapić momentu gdy się ocknie.
Drake ocknął się zaledwie kilka minut przed świtem. Początkowo wszystko mu wirowało przed oczami i w dodatku było zamazane. Gdy ta groteskowa karuzela się uspokoiła, stwierdził, że nie ma zielonego pojęcia o tym gdzie się znajduje.
-Ugh... - Chwycił się za głowę siadając. - Cholera... Co to za miejsce... - Zaciągał po francusku, ale nie zwrócił na to uwagi, przez ubytki w pamięci.
-Drake...? - Crystal obudziła się na dźwięk jego głosu. - Jak się czujesz?
-Ann... O kim ty mówisz? Kim jest Drake? - Usiadł powoli patrząc jej w oczy.
-Ty nic nie pamiętasz? O tym, że jesteś wampirem też nie? I, że przyjąłeś z tego powodu inne imię? - Chwyciła go za dłoń i z niecierpliwością oczekiwała na jego odpowiedź.
-Ja... Nie mam pojęcia o czym mówisz... Ann... Co się ze mną stało...?
-Crystal... - Westchnęła. - Obecnie Crystal, a nie Ann Marie... - Przytuliła go. - Mam nadzieje, że szybko odzyskasz pamięć. - Nie wierzyła, że to powiedziała.
-Ja też...Chyba... - Ukrył twarz w zagłębieniu pomiędzy jej szyją, a ramieniem i napawał się jej zapachem.
Crystal gładziła jego włosy. Spełniło się jej marzenie. W końcu miała go dla siebie, ale wbrew pozorom nie cieszyło jej to. Drake utacił wszelkie wspomnienia, nie licząc tych sprzed przemiany. Był teraz nieporadny jak małe dziecko.
Crystal nie miała pojęcia jak mu pomóc odzyskać pamięć. I ostatnią rzeczą, której by teraz chciała, były odwiedziny któregokolwiek z jego przyjaciół.
Pech chciał, że jej obawy ucieleśniły się kilka godzin później. Siedzieli razem w salonie. Chłopak przeglądał albumy próbując sobie cokolwiek przypomnieć. Niestety, bądź też stety, bezskutecznie. Crystal przemknęło pare razy przez myśl, by podać mu medalik Elizabeth. Rezygnowała z tego jednak za każdym razem. Ich względny spokój przerwało energiczne walenie do drzwi. Crystal powoli i z duszą na ramieniu podeszła do drzwi. Zamarła widząc za nimi Aidena wraz z Luisą
-Co ty kurwo tu robisz?! - Aiden wycedził przez zaciśnięte zęby, z trudem powstrzymując się przed zaatakowaniem jej. - Tylko nie kręć.
-To co tu robię jest mało ważne. - Wzięła głęboki wdech. Z trudem się przemogła by im powiedzieć. - Drake stracił pamięć...Chyba jedynie czasowo, ale...
-Jak to się stało? - Luisa błysnęła ostrzegawczo oczami typowymi dla ich rasy.
-Ktoś rzucił kamieniem w okno w kuchni... Pech chciał, że Drake, czy też według dostępnych mu wspomnień Leonard, tam wtedy był i to blisko okna.
Aiden zajrzał ponad jej ramieniem do środka. Wszystko co zobaczył ograniczało się do Drake'a wertującego albumy pełne zdjęć.
-Długo tak siedzi? - Zapytał z troską w głosie.
-Kilka godzin... Wejdźcie... - Odsunęła się lekko wpuszczając ich do środka. Tego co później się stało nie była w stanie przewidzieć.
____________________________________________________________________________________________________________________________
Przepraszam, że tak długo nie publikowałam. Brak mi było weny.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz