środa, 10 czerwca 2015

Rozdział XXVI

      -Drake staruchu, jak tam? Nadal cię piecze blizna? - Aiden usiadł obok Drake'a, odciągając jego myśli od albumów.
       -Erm... My się znamy? I właściwie to o czym ty mówisz?
       -No znamy, znamy... - Wziął głęboki wdech. - I to nawet bardziej niż byś się spodziewał...
       Drake był delikatnie mówiąc zbity z tropu. Nie rozumiał, o czym ten chłopak właściwie do niego mówił.

                                                                 ~||~

         W tym samym czasie na przedmieściach Kioto krótkowłosy brunet natknął się na naszą Elizabeth. Dziewczyna leżała na chodniku nieprzytomna i wyglądała jakby od dawna nie jadła.
         -Słyszysz mnie? - Szturchnął dziewczynę w ramię. Kolor jej skóry podpowiedział mu, że nie patrzy na człowieka.
         Była według niego zbyt blada jak na śmiertelniczkę. Gdy nie doczekał się odpowiedzi z jej strony, niewiele myśląc, zabrał ją do swojego mieszkanka. Położył ją na swoim łóżku. Delikatnie zdjął jej kurtkę i buty.
          Zawiesił się, w pewnym sensie, spoglądając na nią. Potrząsnął w końcu głową, odzyskując przy okazji jasność myślenia i okrył ją kołdrą. Wyglądała mu znajomo, tyle tylko, że nie znał żadnej brązowowłosej ślicznotki.
         Opiekował się nią pieczołowicie przez kilka następnych tygodni. Poprawiał jej akurat poduszkę, gdy uchyliła oczy.
         -Gdzie ja jestem? Kim ty jesteś? - Pytania niemal od razu wypłynęły z jej ust.
         -Jesteś w Kioto w Japonii. Chcąc być dokładnym jesteś w moim mieszkaniu. - Usiadł w fotelu przy oknie. - A ja jestem Tao Lee
         -Urgh... - Potarła energicznie pulsujące skronie. - Elizabeth Nolan....
         -Teraz już wiem czemu wydałaś mi się znajoma. Gdy zniknęłaś, Drake poruszył niebo i ziemię. Ja i jeszcze kilkadziesiąt innych wampirów szukamy cie na prawdę długo... Tyle tylko, że on kazał nam szukać człowieka. Ja tu widzę wampirzyce, a nie ludzką kobietę.
          -Ja... Ja nie.... - Skuliła się, kryjąc twarz w ramionach. - Ja tego nie chciałam... - zbierało się jej na płacz.

                                                                  ~||~

           W czasie gdy Crystal wzięła Luisę na stronę, Aiden został sam na sam z Drake'iem w salonie.
           -Czyli... Ty nic nie pamiętasz... - Aiden splótł dłonie i złożył przedramiona na swoich udach. - Nie pamiętasz nawet o tym...?
           -Nie mam pojęcia o czym ty mówisz! Na pewno mnie próbujesz zmanipulować!
            “Zmanipulować”. Aidena to słowo raniło dotkliwiej niż miecz. Drake, jego przyjaciel, miał go za manipulanta. Z drugiej strony nie rozumiał zupełnie czemu tak się poczuł.
            -Ja? Ciebie? Nigdy! Chłopie, jesteśmy przyjaciółmi i kumplami od kielicha. A poza tym szanuje cie i nie potrafiłbym cie tak potraktować.
            -Nie znam... A może raczej, nie pamiętam cie gościu.
            Aiden bez słowa wstał z kanapy.  Udał się do sypialni Drake ’a gdzie siedziały dziewczyny. Klapnął na podłodze przed nimi ze smętną miną.
             -Aiden? Wszystko w porządku? - z troską w głosie zapytała Luisa.
             -Nie, nic nie jest w porządku! Nie potrafię do niego dotrzeć...!
             -To nie twoja wina, Aiden. Najwyraźniej tak mu lepiej... Może on nie chce pamiętać...
             -Crystal... Lepiej powiedzmy do jakich wniosków doszłyśmy.
             -Masz rację. - Crystal nerwowo skubała narzutę. - Stwierdziłyśmy, że najlepiej będzie pokazać mu te zdjęcia Elizabeth, które wrzuciłam do twojej skrzynki. Dodatkowo jeszcze ten jej portrecik i wisiorek...
            Aiden nie był pewien czy mu nie padło na słuch. Crystal chciała by Drake przypomniał sobie o Elizabeth.
            -Dobrze więc. Zrobimy jak chcecie... - Ociężale podniósł się z podłogi.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz