niedziela, 13 września 2015

Rozdział XXIX

       Elizabeth uchyliła oczy, niemalże w tym samym momencie, w którym ręcznik Tao dotknął jej ręki. Chłopak znajdował się w nieciekawym położeniu. Stał tam nagi. Bał się trochę tego co mogła zrobić protoplastka.
       -To ty mnie okryłeś? - Zapytała zwyczajnie, jakby nie zauważyła jego nagości.
       Tao momentalnie spalił raka. Sięgnął po ręcznik, ale wokół  jego nadgarstka zamknęła się dłoń Elizabeth. Dziewczyna usiadła, nie zwieszając nóg z sofy.
        -Daj jeszcze chwilę na siebie popatrzeć... - Oblizała usta i zwolniła uścisk dłoni.
        Tao nie wiedział co powiedzieć. Domyślał się, że teraz przy głosie jest jej wampirza natura upojona krwią, ale mimo wszystko chciał zapaść się pod ziemie.
        -No co ty Tao... - Oblizała usta, po czym przesunęła palcem przez jego tors. Uśmiechnęła się triumfalnie czując lekkie drżenie jego mięśni. Palec oderwała w niewielkiej odległości od jego przyrodzenia.
         Złapała się na tym, że porównywała ciała Drake'a i Tao.  Po szybkiej ocenie wzrokiem znalazła wszelkie podobieństwa i różnice w ich aparycji.
          -Elizabeth... Przestań mnie zjadać wzrokiem, proszę.
          -Tao ... - Usiadła powoli. - Jesteś smakowity, to cie zjadam.

~||~

           W tym samym czasie Aiden i Luisa baraszkowali w sypialni. Chwile po tym jak ich jęki złączyły się w orgazmie romantyczny nastrój prysł. Wszystko za sprawą telefonu Aidena, który się ewidentnie naprzykrzał zakochanym.
            -Czego?! - Aiden warknął do słuchawki. Był wściekły zwłaszcza, że płodność jego partnerki przeszła mu koło nosa z okazji zebrania rady.
            -Aiden... Nie chciałam przeszkadzać... Ale jemu znów odbiło.... - To była Crystal. Nie zespoliła się z Drake'iem, nie chcąc wchodzić na teren Elizabeth.
            -Znowu stara śpiewka? - Aiden był definitywnie znudzony.
            -Jest gorzej... - Słyszalne były wrzaski Drake'a i walenie w drzwi.
            -Właśnie słyszę. - Spojrzał zbolały na Luise. Dopiero wrócił, a już musi wychodzić. - Będę niedługo... Trzymaj się...
           -Dziękuje i przepraszam... - rozłączyła się.
           Aiden z nieskrywaną niechęcią dźwignął się z Luisy.  Widząc smutek w jej oczach, zawachał się. Wiedział, że musi tam się udać, tego oczekiwała od niego rada. Powstrzymywał go jedynie smutek Luisy i środek dnia. Była dopiero 11:20! Więc w skrajnych przypadkach mogłoby się to skończyć gorzej niż tylko na poparzeniach.
            -W sumie to nikt za nią nie zapłacze... Ale jeśli on się wydostanie...- pokręcił głową z rezygnacją. - Luisa... Ja tam naprawdę muszę iść, chociaż wierz mi, że nie chce.
            -Aiden...Czemu akurat ty? - Luisa z namacalnym smutkiem i cierpieniem wbijała wzrok w pościel, jednocześnie zaciskając na niej dłonie.
             Aiden nie wiedział ile może jej powiedzieć. Prawda była taka, że ani nie miał się opiekować Drake'iem, ani też go zabić. Miał go pojmać, co będąc szczerym było niemalże misją samobójczą.
            -Spośród żyjących znam go najlepiej... - Poszedł pod prysznic, po udzieleniu zdawkowej informacji Luisie.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz