piątek, 19 czerwca 2015

Rozdział XXVII

       Drake w pełnym skupieniu wertował po raz enty albumy ze zdjęciami. Widział na nich siebie, Ann Marie, tych dwoje podających się za jego przyjaciół i kilka innych osób.
       Pochłonięty swoimi myślami nie zauważył gdy trójka jego gości weszła z powrotem do salonu. Zarejestrował ich obecność dopiero gdy zabrali mu album sprzed nosa.
       -Ejjj! Co jest?! - Nie był ani trochę zadowolony takim obrotem spraw. - Oddawaj mi mój album gnoju!
       -Gnojem to akurat ty tu jesteś! - Aiden pacnął go względnie mocno w tył głowy. - A teraz słuchaj...
       -Postanowiliśmy zafundować ci terapię szokową... - Crystal skinęła na Luise, a ta rozłożyła przed Drake'iem zdjęcia zmaltretowanej Elizabeth.
       Crystal, co mogłoby się wydać dziwne, błagała w myślach by zerwał się z kanapy i ją uderzył. Ból nie sprawiał jej przyjemności, ona po prostu chciała by znów był sobą. Pragnęła tego nawet mimo pewności, że znów zostanie odtrącona, co prawda "na własne życzenie".
        -Terapia szokowa owszem... Tyle tylko, że ja nie kojarzę tej dziewczyny.
        -Aiden... - Crystal się zawahała. - Podaj wisiorek i zdjęcie z regału... - Nie była przekonana o słuszności tej decyzji, ale była gotowa na wiele dla dobra Drake'a.
         Chłopak posłusznie sięgnął po zdjęcie i wisiorek, a wzrok Drake'a podążył śladem jego ręki. Nie zdołał jednak ich pochwycić, gdyż jego ramię w żelaznym uścisku zamknęła dłoń Drake'a.
          -Nie waż się tego dotykać...! - Warknął przez zaciśnięte zęby Drake. Jednak jego głos nie był tym wygładzonym przez akcent głosikiem szlachcica, który słyszeli jeszcze chwilę wcześniej.
          Aiden widząc dokładnie, że w kwestii pamięci jego kumpla jest wszystko po staremu zwyczajnie ustąpił pola.
          -Miło cie mieć z powrotem, stary druhu... - Mrugnął do niego porozumiewawczo.
          -Lepiej sobie nic nie obiecuj.... A ty... - Tu wskazał Crystal. - Wypierdalaj w podskokach z mojego domu!
          -Drake ona przecież się tobą zajęła... - W głosie Luisy słychać było nutę niedowierzania.
          -Aiden... Ucisz ją, bo nie ręczę za siebie! - Drake z trudem panował nad sobą mając w pamięci ten czas gdy umknęły mu wspomnienia. Rzygać mu się chciało na myśl o pocałunku z Crystal, który notabene sprawił mu przyjemność.
          Nie trzeba było Aiden’owi dwa razy powtarzać. Chwycił opierającą i szamoczącą się Luisę w pół. Opuścili apartament w pośpiechu. Aiden jedynie oszczędnie skinął na pożegnanie głową.

                                                                        ~||~

           Kilka godzin po odzyskaniu przytomności przez Elizabeth, Tao zdążył znaleźć posiłek dla niej. Był to mężczyzna po przejściach, pozbawiony zupełnie sensu życia. Problem stanowiła jednak niechęć dziewczyny do jej nowej natury. Tao będąc przekonanym, że bez szczerej rozmowy nic nie wskóra,  związał jej ''posiłek'' , a ją samą zabrał do pokoju obok.
            -Jesteś wampirzycą do cholery! Musisz się pożywić! - Chwycił ją za barki i lekko potrząsnął.
            -Nie rozumiesz, że tego nie chciałam!? To znaczy... Nie z jej kłów. To wszystko nie tak...
            -Drake i tak by tego nie dokonał.... Na pewno ci powiedział, o tym, że ma uszkodzony jad...
            -Nie, on mi o tym nie powiedział... - Podeszła do zasłoniętego kotarami okna. - Dowiedziałam się od tej wariatki, Crystal... No i to przez nią jestem teraz tym czymś...
            Tao w ciszy obserwował drobną sylwetkę dziewczyny. Teraz nie miał już zupełnie złudzeń co do tego, że kobieta jego kumpla mu się podoba. Zabolało go jednak jej stwierdzenie odnośnie ich wspólnej rasy. Było tak chłodne i bezosobowe, że zaczął mieć wątpliwości co do słuszności pomagania jej.
            -Elizabeth... Musisz się pożywić. - Powiedział to najpewniej ostrzej niż zamierzał, bo dziewczyna zaczęła się trząść. - Mała... Uspokój się... - Przygarnął ją do siebie.
            -Pożywię się... Pod jednym warunkiem... Pomożesz mi dostać się do Drake'a.
            Chłopak zacisnął boleśnie szczęki. Albo śmierć głodowa, albo pożywienie się w zamian za powrót do jego kumpla. Nie potrafił rozgryźć tej dziewczyny. Co gorsza, nie rozumiał co widziała w tej maszynie do zabijania.
             -No dobrze... Ale najpierw masz się porządnie się najeść... - Sam nie do końca był przekonany o słuszności tej sprawy, ale, no cóż słowo się rzekło.
              -Mam prośbę... Zawiąż mu czymś oczy i zaknebluj...
              -Skąd tak nietypowa prośba?
              -Nie chce by mi się go przypadkiem zrobiło żal... - Wzruszyła z obojętną miną ramionami.
              Tao zamarł. Te słowa i podejście do tematu zabójstwa. Niesamowicie przypominała mu teraz Drake'a. Niestety, chciało by się rzec. Jego ramiona powoli zwiotczały i opadły mu wzdłóż tułowia.
               -Powiedziałam coś nie tak? - Zrobiła pół kroku w tył.
               -Wypowiadasz się podobnie do niego... Niemal identycznie... - Wyszeptał, a po chwili zacisnął dłonie w pięści. - Z początku myślałem nad zmuszeniem cie do seksu... Ale teraz, gdy widzę, że jesteś podobna do niego... Przeszło mi... - Z tym drugim kłamał po całości.
               -To jak z tym posiłkiem...? - Elizabeth sprawiała wrażenie niewzruszonej. Jednak były to tylko pozory. To co usłyszała dało jej do myślenia. Jest podobna do Drake'a? Zabrzmiało to równie cudownie, co odrażająco.
               Tao bez słowa wyszedł zostawiając ją samą sobie. Miał zamiar spełnić jej prośbę, ale zamiast tego osunął się po ścianie do kucek. Objął kolana ramionami i ukrył głowę. Miał mętlik,nie to nie był mętlik... Miał zupełną pustkę w głowie. Siedział tak jakieś 5 minut.
                Pierwsza składna myśl była wspomnieniem prośby Elizabeth. Prośba czy polecenie? Teraz nie miał już pewności. W sumie to jej intencja niewiele go już obchodziła.
                 Gdy wpuścił ją do pokoju, samemu zostając na zewnątrz, usłyszał urwane ale mimo to donośne błaganie o litość. Zdziwiło go to minimalnie. Przecież ochotnik był dobrowolny.
                 Zaniepokojony dziwnym trzaskiem wszedł powoli do pomieszczenia. Na środku pokoju zastał odkneblowanego i definitywnie martwego delikwenta wciąż przywiązanego do krzesła. Nie widział swojej zabójczyni. Rozszarpana tętnica szyjna i potężna dziura ziejąca z jego klatki piersiowej nie pozostawiały złudzeń co do tego, że wpadła w amok.
                 Podszedł bliżej by obejrzeć wyrwę w torsie denata. Rozerwane płuco. Ostro pogruchotane żebra i fragmenty ich w kałuży krwi wokół ciała. Brak serca. Nie zauważył tego od razu, niczym jakiś ślepiec. Zobaczył ścieżkę z krwi prowadzącą do okna.
                 U celu ujrzał Elizabeth całą umorusaną w posoce. Stała lewym bokiem oparta o okno. Obserwowała zasypiające miasto, od czasu do czasu wyciskając sobie do ust trochę krwi z serca trzymanego w dłoni.
                 -Elizabeth...? - Był w szoku.
                 Dziewczyna spojrzała niechętnie w jego stronę. Poczuł jak resztki krwi ścinają się w jego ciele, niczym na mrozie. Jej oczy, a właściwie ich barwa tak na niego podziałała. Były karmazynowoczerwone, niczym u protoplastów.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz